Verhaal van een Arts – Geriater met Rugzak
‘Ik wil graag onderzoeken wat me in de weg zit.’
Ze was al jaren Geriater. Ze had het op haar werk altijd heel fijn gevonden en genoot van de contacten met collega’s en patiënten. Haar collega’s droegen haar op handen, wat ook weer bleek uit de recente 360 graden feedback in het kader van de IFMS.
Tops: Fijne collega, warme persoonlijkheid, altijd bereid tot inspringen, voor iedereen luisterend oor, goede arts, hart voor de patiënten, als ik ergens mee zit kan ik altijd bij jou terecht, jij hebt oog voor wat er gebeurt op de afdeling, harde werker.’
Tips: ik denk dat je vaker je grenzen moet aangeven, laat vaker je mening horen, het mag ook minder perfect.
Deze tips kwamen eigenlijk altijd terug in de IFMS. Ze had ze altijd gelezen, maar kon er niet zoveel mee. In het IFMS gesprek hierover had ze altijd gezegd; zo ben ik nu eenmaal, ik heb het altijd zo gedaan. Dat was er zo overtuigend uitgekomen, dat het niet meer opgepakt werd. Zij geloofde het en daarmee de ander ook.
De tips uit de IFMS kwamen anders binnen
Maar deze keer was er iets anders gebeurd, toen ze weer dezelfde tips kreeg. Het raakte haar, ze werd er verdrietig van. Ze kon het niet thuisbrengen. Ze voelde behalve verdriet ook iets van misselijkheid, een beetje angst. Ze wilde het onderzoeken uit nieuwsgierigheid, omdat ze er nu zo door geraakt werd en zelfs fysieke verschijnselen kreeg.
Zoals elk mensen dragen artsen ook rugzakken; onbekende patronen, in de kindertijd onbewust gestart en eigen gemaakt. Zo eigen gemaakt dat het voelt als ‘zo ben ik’. Zo geïncorporeerd.
Geriater als redder
Deze geriater was een redder (de rol uit de dramadriehoek). Altijd relaties aan het redden, conflicten vermijden, geen onrust veroorzaken. Dit is geen ‘zo ben ik nu eenmaal’. Dit is een vroeg aangeleerd patroon. Bij deze arts ontstaan toen haar oudste broer ontspoorde. Eerst drank, toen drugs. Een jeugd met ruzie in huis, onveiligheid, ouders die emotioneel niet beschikbaar waren, zoveel zorgen om hun oudste zoon. Zoveel verdriet. Haar kinderbrein besloot al vroeg dat zij ‘goed’ zou zijn, geen onrust zou maken. Zij probeerde haar broer uit de wind te houden, zodat hij haar ouders niet tot last zou zijn. Dat bleef ze doen, tot hij overleed een jaar geleden. Het was nooit meer goed gekomen met hem.
Haar verhaal was dat het in haar zat, dat ze daarom die rol zo makkelijk kon nemen, maar het is andersom. De situatie heeft gemaakt dat zij dit is gaan doen en dat ze daar altijd heel hard in had gewerkt. Dat ze die rol overal toepaste. Pas nu, na het overlijden van haar broer, kwamen er barstjes, gaf haar lichaam een signaal. Nu werd het tijd om haar eigen ruimte in te nemen.
