Zingeving verandert mee met de fase van je carrière als arts.

Aan het begin van je carrière voelt zingeving vaak helder, ook al noemde je dat niet zo.
Je wilde een goede arts worden. Bekwaam zijn. Van betekenis zijn. Iets bereiken. Het voelde als een dikke drijfveer.
Er zit een lekkere energie in groei. In je ambitie en in jezelf bewijzen.
En daar is niets mis mee.
Sterker nog: die fase is belangrijk. Ze helpt je richting geven, vaardigheden ontwikkelen en een plek innemen in een complex vakgebied .Ze helpt je een plek te vinden waar je past.
Weet je nog hoe blij je was in die verschillende fasen, iedere keer weer een stap. Hoe het je een boost gaf?

Maar ergens onderweg verandert er iets.
Niet zo zichtbaar aan de buitenkant, je probeert het vaak te ontkennen aan de binnenkant. Want het is een enge vraag, wat stel je voor dat…

En toch komt vaak op een bepaald moment een stille vraag:
Is dit nog wat mij werkelijk vervult? Is dit nog hoe ik door wil gaan?
De Amerikaanse schrijver David Brooks noemt dit in zijn boek The Second Mountain de overgang van de eerste naar de tweede berg.
De eerste berg gaat over opbouwen: carrière, status, erkenning, succes.
De tweede berg gaat over iets anders: verbinding, betekenis, innerlijke trouw en bijdragen vanuit wie je werkelijk bent.
Niet omdat ambitie verkeerd was.
Maar omdat er een moment komt waarop presteren alleen niet meer voedt.
Ook het boek dat hij samen met Oprah Winfrey schreef; A path made clear, gaat hierover. Hoe je gaandeweg je leven steeds meer gaat of durft te kiezen voor wat bij je past. Ik kan dit natuurlijk echt onderschrijven. Van gynaecoloog, medisch manager, naar coach en ook nog yoga erbij…

Veel artsen herkennen dat kantelpunt.

Dat begint vaak een beetje sluimerend, een vaag gevoel. Maar het dringt zich steeds vaker aan je op.
Je merkt dat:
– erkenning minder voldoening geeft
– je gevoeliger wordt voor wat écht betekenisvol is
– je verlangt naar meer rust, diepgang of authenticiteit
– succes niet meer automatisch gelijkstaat aan vervulling
Dat betekent niet dat je ondankbaar bent.
Of dat je je vak niet meer waardeert.

Het betekent vaak simpelweg dat je verandert.

Waar je vroeger misschien vooral gedreven werd door bewijsdrang, verantwoordelijkheid of idealen, ontstaat later vaker behoefte aan congruentie:
Leef en werk ik nog op een manier die klopt met wie ik nu ben?
Dat zijn geen luxevragen.
Dat zijn volwassen vragen.

Zingeving blijkt dan niet iets wat je “vindt”, maar iets wat zich langzaam ontvouwt wanneer je durft stil te staan.
Niet alleen bij wat je doet.
Maar ook bij wie je bent geworden onderweg.

En misschien is dat wel de echte beweging in een professionele loopbaan:
van presteren naar betekenis.
Van voldoen naar vervullen.
Van altijd doorgaan… naar bewuster kiezen.

Vanuit rust.
Met ruimte om opnieuw te luisteren naar wat betekenis geeft.
Zonder oordeel. Zonder haast.
En dan weer nieuwe richting vinden.

Hoe is het voor jou?